Art Model AM 7206 Polikarpov I-185, σοβιετικό μαχητικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Polikarpov I-185, σοβιετικό μαχητικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Η ανάπτυξη του καταδιωκτικού I-185 από το σχεδιαστικό γραφείο του Νικολάι Πολικάρποφ ξεκίνησε στις αρχές του 1940. Βασικό και αμετάβλητο χαρακτηριστικό του σκάφους καθ' όλη τη διάρκεια της εξέλιξης του προγράμματος παρέμεινε η ολομεταλλική πτέρυγα από ντουραλουμίνιο, επιφάνειας 15,53 τ.μ., η οποία διέθετε υψηλό πτερυγικό φόρτο. Αντιθέτως, τα υπόλοιπα τμήματα της ατράκτου τροποποιούνταν διαρκώς: τα διαδοχικά πρωτότυπα δοκιμάστηκαν με διαφορετικούς αστεροειδείς κινητήρες, με διαφοροποιήσεις στο μήκος του σκάφους, στη διάταξη του οπλισμού καθώς και σε επιμέρους δομικά στοιχεία.

Την άνοιξη του 1942, το γραφείο κατασκεύασε το αποκαλούμενο etalon (το πρότυπο αεροσκάφος παραγωγής), εξοπλισμένο με τον διπλό αστεροειδή κινητήρα Shvetsov M-71 και τρία συγχρονισμένα πυροβόλα των 20 mm. Η παρθενική του πτήση πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου 1942. Οι εργοστασιακές δοκιμές διήρκεσαν από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, δίνοντας τη σκυτάλη στις κρατικές δοκιμές αποδοχής στο NII VVS μεταξύ Νοεμβρίου 1942 και Ιανουαρίου 1943. Ταυτόχρονα, από τις 9 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 12 Ιανουαρίου 1943, επιχειρησιακά πρωτότυπα πέρασαν με επιτυχία από στρατιωτικές δοκιμές αξιολόγησης σε πραγματικές συνθήκες μάχης στο Μέτωπο του Καλίνιν.

Τα πορίσματα των αξιολογήσεων ήταν εξαιρετικά θετικά: οι Σοβιετικοί χειριστές δοκιμών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το I-185 υπερτερούσε σαφώς σε πτητικές επιδόσεις έναντι όλων των σύγχρονων μαχητικών της πρώτης γραμμής. Παρά τον υψηλό πτερυγικό φόρτο (240 κιλά/τ.μ.), το αεροσκάφος παρουσίαζε ομαλή και προβλέψιμη συμπεριφορά, γεγονός που το καθιστούσε απολύτως κατάλληλο για πιλότους μέσης εκπαίδευσης. Σημείωσε μέγιστη ταχύτητα 680 χλμ./ώρα σε υψόμετρο 6.100 μ. (καθώς και 600 χλμ./ώρα στο επίπεδο της θάλασσας με χρήση πολεμικής ισχύος έκτακτης ανάγκης), καταγράφοντας αρχικό βαθμό ανόδου 20 μ./δευτερόλεπτο, κορυφαία ευελιξία και αξιόλογη ικανότητα μεταφοράς βομβών.

Παρότι τον Νοέμβριο του 1942 προτάθηκε επίσημα η άμεση ένταξή του σε μαζική παραγωγή, το πρόγραμμα προσέκρουσε στη σκληρή πραγματικότητα της σοβιετικής πολεμικής βιομηχανίας. Η μαζική κατασκευή παρεμποδίστηκε από την απουσία οργανωμένης γραμμής παραγωγής για τον κινητήρα M-71, την έλλειψη διαθέσιμων εργοστασιακών εγκαταστάσεων και την κρίσιμη ανεπάρκεια αεροπορικού ντουραλουμινίου σε εθνικό επίπεδο. Οι βιομηχανικές προτεραιότητες ευνόησαν το ξύλινο μαχητικό Lavochkin La-5, καθώς αξιοποιούσε τις υφιστάμενες υποδομές κατασκευής του LaGG-3 χωρίς να αναλώνει στρατηγικά μέταλλα. Επιπρόσθετα, η τεράστια ζήτηση του δοκιμασμένου κινητήρα M-82 για τα ήδη ενταγμένα σε παραγωγή μοντέλα εξαφάνισε κάθε πιθανότητα κατασκευής μιας έκδοσης του I-185 με τον συγκεκριμένο κινητήρα.

Το οριστικό τέλος για το πρόγραμμα γράφτηκε στις 5 Απριλίου 1943. Κατά τη διάρκεια πτήσεων προετοιμασίας για δοκιμές εμβέλειας, ο κινητήρας M-71 του δεύτερου πρωτοτύπου (αρ. 6202) έσβησε απότομα λόγω έμφραξης του κύριου ζιγκλέρ στο καρμπιρατέρ. Στη συντριβή που ακολούθησε έχασε τη ζωή του ο πιλότος δοκιμών Βασίλι Στεπαντσόνοκ. Εγκλωβισμένο στα βιομηχανικά αδιέξοδα της εποχής, το σχέδιο του Νικολάι Πολικάρποφ εγκαταλείφθηκε, αφήνοντας το μαχητικό εκτός παραγωγής.

Τεχνικά χαρακτηριστικά του Polikarpov I-185 (etalon M-71)

• Έτος κατασκευής – 1942
• Μήκος – 8,05 μ.
• Εκπέτασμα – 9,80 μ.
• Επιφάνεια πτερύγων – 15,53 τ.μ.
• Προωθητικό σύστημα – 1 × αστεροειδής κινητήρας Shvetsov M-71 (ονομαστική απόδοση 1.625 ίπποι, 2.000 ίπποι κατά την απογείωση)
• Μέγιστη ταχύτητα – 680 χλμ./ώρα
• Ταχύτητα προσγείωσης – 150 χλμ./ώρα
• Οπλισμός – 3 × συγχρονισμένα πυροβόλα ShVAK των 20 mm, 4 × βόμβες των 100 κιλών σε εξωτερικούς φορείς (έως 500 κιλά σε διαμόρφωση υπερφόρτωσης)