Art Model AM 7206 Polikarpov I-185, Sovjet-jachtvliegtuig WOII

Polikarpov I-185, Sovjet-jachtvliegtuig WOII

Het ontwerpbureau van Nikolaj Polikarpov begon begin 1940 met de ontwikkeling van het jachtvliegtuig I-185. Gedurende het gehele ontwikkelingsproces bleven de aërodynamische basisvorm en de volledig metalen duraluminium vleugelconstructie — met een oppervlak van 15,53 m² en een hoge vleugelbelasting — ongewijzigd. De overige delen van het casco ondergingen bij opeenvolgende prototypes daarentegen ingrijpende aanpassingen: er werd geëxperimenteerd met verschillende typen stermotoren, de romplengte werd gewijzigd, de configuratie van de boordbewapening werd herzien en diverse structurele componenten werden versterkt.

In het voorjaar van 1942 voltooide het ontwerpbureau het zogeheten etalon (het referentietoestel voor serieproductie), voorzien van een Shvetsov M-71-dubbelstermotor en drie gesynchroniseerde 20mm-boordkanonnen. Dit toestel voltooide zijn eerste vlucht op 10 juni 1942. De fabrieksproeven liepen tot oktober van dat jaar, waarna van november 1942 tot januari 1943 de officiële staatsproeven bij het NII VVS volgden. Tegelijkertijd, van 9 december 1942 tot 12 januari 1943, doorstonden operationele prototypes met succes een reeks militaire beproevingen onder reële gevechtsomstandigheden aan het Kalinin-front.

De officiële testrapporten waren zeer positief: de Sovjet-testvliegers concludeerden dat de I-185 qua vliegprestaties alle toenmalige operationele jachtvliegtuigen aan het front overtrof. Ondanks de hoge vleugelbelasting (240 kg/m²) beschikte het toestel over vergevingsgezinde vliegeigenschappen en bleek het goed beheersbaar voor vliegers met een gemiddeld opleidingsniveau. Het jachtvliegtuig haalde een topsnelheid van 680 km/u op 6.100 m hoogte (evenals 600 km/u op zeeniveau bij noodvermogen), had een initiële klimsnelheid van 20 m/s, een uitstekende wendbaarheid en een aanzienlijk bommendraagvermogen voor een gevechtsvliegtuig.

Hoewel in november 1942 een officiële aanbeveling werd uitgebracht om de I-185 direct in serieproductie te nemen, stuitte de introductie op de harde industriële realiteit van de oorlog. Het programma werd gehinderd door het ontbreken van een gevestigde productielijn voor de nog niet uitgerijpte M-71-motor, een tekort aan beschikbare montageoppervlakte in fabrieken en een kritiek nationaal gebrek aan duraluminium van luchtvaartkwaliteit voor de metalen vleugels. De industriële prioriteit ging uit naar de geheel houten Lavochkin La-5, waarvan de fabricage direct kon aansluiten op de bestaande LaGG-3-productielijnen zonder strategische aluminiumvoorraden aan te spreken. Daarnaast sloot de enorme vraag naar de beproefde M-82-stermotor voor lopende series elke mogelijkheid uit om een M-82-versie van de I-185 in productie te nemen.

Het definitieve einde van het project volgde op 5 april 1943. Tijdens voorbereidende vluchten voor actieradiusproeven viel de M-71-motor van het tweede prototype (serienummer 6202) plotseling uit door een verstopte hoofdsproeier van de carburateur. Bij de crash kwam testvlieger Vasili Stepantsjonok om het leven. Gehinderd door industriële belemmeringen en prioriteitsbesluiten werd het programma stopgezet, waardoor de I-185 nooit in grootschalige serieproductie werd genomen.

Technische specificaties van de Polikarpov I-185 (etalon M-71)

• Bouwjaar – 1942
• Lengte – 8,05 m
• Spanwijdte – 9,80 m
• Vleugeloppervlak – 15,53 m²
• Motorisering – 1 × stermotor Shvetsov M-71, 1.625 pk (2.000 pk bij start)
• Topsnelheid – 680 km/u
• Landingssnelheid – 150 km/u
• Bewapening – 3 × gesynchroniseerde 20mm-boordkanonnen ShVAK, 4 × bommen van 100 kg aan externe ophangpunten (tot 500 kg bij overbelasting)