Art Model AM 7206 Polikarpov I-185, fighter na eroplano ng Unyong Sobyet noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig

Polikarpov I-185, fighter na eroplano ng Unyong Sobyet noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig

Pinasimulan ng kawanihan sa pagdidisenyo ni Nikolai Polikarpov ang pagbuo sa eroplanong pandigmang I-185 noong unang bahagi ng 1940. Sa kabuoan ng pagpapaunlad sa disenyo, nanatiling hindi binabago ang buong-metal na estruktura ng mga pakpak nito na yari sa duralumin, na may laking 15.53 m² at mataas na wing loading. Sa kabilang banda, sumailalim sa malalaking pagbabago ang iba pang bahagi ng katawan at mga sistema sa bawat sunod-sunod na prototype: sinubukan ang iba't ibang pagkakabit ng radial engine, iniakma ang haba ng fuselage, binago ang pagsasaayos ng mga armas, at pinatatag ang mga partikular na bahagi ng airframe.

Pagsapit ng tagsibol ng 1942, natapos ng kawanihan ang tinatawag na etalon (ang opisyal na pamantayan para sa produksiyon). Ang eroplanong ito ay pinapagana ng dobleng hanay na radial engine na Shvetsov M-71 at nilagyan ng tatlong naka-synchronize na 20 mm autocannon. Isinagawa ang unang paglipad nito noong Hunyo 10, 1942. Nagpatuloy ang mga pagsubok sa pagawaan mula Hunyo hanggang Oktubre ng taong iyon, na sinundan ng mga opisyal na pagsusuri ng pamahalaan sa ilalim ng NII VVS mula Nobyembre 1942 hanggang Enero 1943. Kasabay nito, mula Disyembre 9, 1942 hanggang Enero 12, 1943, matagumpay na sumailalim ang mga prototype sa mga pagsubok militar sa aktwal na labanan sa Kalinin Front.

Naging napakapaborable ng mga opisyal na ulat ng pagsusuri: tiniyak ng mga pilotong tagasubok na ang kakayahan sa paglipad ng I-185 ay higit na mataas kaysa sa lahat ng frontline fighter aircraft noong panahong iyon. Sa kabila ng mataas na wing loading nito na 240 kg/m², naging madali at matatag ang pagpapalipad dito, kaya angkop din ito para sa mga karaniwang piloto ng hukbo. Naabot ng eroplano ang pinakamataas na bilis na 680 km/h sa taas na 6,100 m (at 600 km/h malapit sa lupa gamit ang war emergency power), habang nagtala ng bilis ng pag-akyat na 20 m/s sa simula, mataas na liksi sa maniobra, at malaking kapasidad sa pagdadala ng mga bomba.

Bagama't opisyal nang iminungkahi noong Nobyembre 1942 ang agarang pagpapasimula ng maramihang paggawa, napigilan ang pagsasakatuparan nito dahil sa mga limitasyon ng industriya ng digmaan. Pangunahing naging balakid ang kawalan ng maayos na linya ng produksiyon para sa hindi pa subok na makinang M-71, ang kakapusan sa bakanteng espasyo sa mga pagawaan, at ang matinding kakulangan ng duralumin para sa mga metal na pakpak sa buong bansa. Mas binigyang-priyoridad ng pamunuan ang gawa sa kahoy na Lavochkin La-5, na madaling nabuo gamit ang mga dating linyang gawaan ng LaGG-3 nang hindi gumagamit ng reserbang aluminyo. Dagdag pa rito, ang mataas na pangangailangan sa subok nang makinang M-82 para sa iba pang linyang gumagana ay tuluyang nag-alis sa posibilidad na makagawa ng bersiyon ng I-185 gamit ang makinang ito.

Naganap ang huling dagok sa programa noong Abril 5, 1943. Sa gitna ng paghahanda para sa mga pagsubok sa layo ng paglipad, biglang namatay ang makinang M-71 ng ikalawang prototype (bilang 6202) dahil sa bumabarang dumi sa main jet ng carburetor. Nasawi sa pagbagsak ng eroplano ang pilotong tagasubok na si Vasili Stepanchonok. Dahil sa mga kakulangan sa kagamitan at mga problemang pang-industriya, tuluyang itinigil ang proyekto ni Nikolai Polikarpov at hindi na kailanman pumasok sa maramihang produksiyon ang I-185.

Mga teknikal na detalye ng Polikarpov I-185 (etalon M-71)

• Taon ng paggawa – 1942
• Haba – 8.05 m
• Lapad ng pakpak – 9.80 m
• Wing area – 15.53 m²
• Makina – 1 × radial engine na Shvetsov M-71, 1,625 hp normal (2,000 hp take-off)
• Maximum na bilis – 680 km/h
• Landing speed – 150 km/h
• Armamento – 3 × 20 mm naka-synchronize na ShVAK autocannon, 4 × 100 kg na bomba sa panlabas na sabitan (hanggang 500 kg kapag overloaded)