Art Model AM 7206 Polikarpow I-185, radziecki myśliwiec II wojny światowej

Polikarpow I-185, radziecki myśliwiec II wojny światowej

Prace nad projektem myśliwca I-185 w biurze konstrukcyjnym Nikołaja Polikarpowa rozpoczęły się na początku 1940 roku. W toku całego programu bazowy układ aerodynamiczny oraz całkowicie metalowa, duralowa konstrukcja skrzydła o powierzchni nośnej 15,53 m² i wysokim obciążeniu jednostkowym pozostały niezmienione. Z kolei pozostałe zespoły płatowca podlegały w kolejnych prototypach głębokim modyfikacjom: testowano różne warianty zabudowy silników gwiazdowych, korygowano długość kadłuba, zmieniano konfigurację uzbrojenia oraz wprowadzano ulepszenia strukturalne.

Wiosną 1942 roku biuro ukończyło tzw. etałon (samolot wzorcowy dla produkcji seryjnej), napędzany silnikiem w układzie podwójnej gwiazdy Szwiecow M-71 i uzbrojony w trzy zsynchronizowane działka kal. 20 mm. Maszyna wykonała swój dziewiczy lot 10 czerwca 1942 roku. Próby zakładowe trwały do października, po czym od listopada 1942 do stycznia 1943 roku przeprowadzono państwowe próby odbiorcze w NII WWS. Równolegle, w okresie od 9 grudnia 1942 do 12 stycznia 1943 roku, prototypy pomyślnie przeszły próby wojskowe w warunkach frontowych na Froncie Kalinińskim.

Raporty z prób były jednoznacznie pozytywne: radzieccy piloci doświadczalni uznali, że pod względem osiągów I-185 wyraźnie przewyższał ówczesne pierwszoliniowe myśliwce bojowe. Mimo wysokiego obciążenia powierzchni nośnej (240 kg/m²) samolot charakteryzował się poprawnym i przewidywalnym zachowaniem w powietrzu, dzięki czemu był w pełni dostępny dla pilotów o przeciętnych kwalifikacjach. Maszyna osiągała prędkość maksymalną 680 km/h na wysokości obliczeniowej 6 100 m (oraz 600 km/h przy ziemi na mocy bojowej), charakteryzując się początkową prędkością wznoszenia 20 m/s, znakomitą zwrotnością i znacznym jak na myśliwiec udźwigiem bomb.

Mimo oficjalnego zalecenia z listopada 1942 roku dotyczącego natychmiastowego wdrożenia samolotu do produkcji seryjnej, program zderzył się z realiami radzieckiego przemysłu zbrojeniowego. Przeszkodami okazały się brak przygotowanej linii montażowej dla niedopracowanego jeszcze silnika M-71, brak wolnych mocy produkcyjnych w zakładach lotniczych oraz dotkliwy niedobór duraluminium lotniczego w całym kraju. Priorytet otrzymał drewniany myśliwiec Ławoczkin Ła-5, którego produkcję można było oprzeć na istniejących liniach montażowych płatowców ŁaGG-3 bez uszczerbku dla rezerw strategicznych aluminium. Ponadto wysokie zapotrzebowanie na sprawdzone silniki gwiazdowe M-82 dla już produkowanych typów wykluczyło możliwość budowy wariantu I-185 z tą jednostką napędową.

Ostateczny kres programowi położyła katastrofa z 5 kwietnia 1943 roku. Podczas lotów przygotowawczych do prób zasięgu silnik M-71 na drugim prototypie (nr 6202) uległ nagłej awarii z powodu zatkania dyszy głównej gaźnika. W wypadku zginął pilot doświadczalny Wasilij Stiepanczonok. Wobec nawarstwiających się trudności przemysłowych prace nad konstrukcją przerwano i I-185 nigdy nie trafił do produkcji seryjnej.

Dane taktyczno-techniczne Polikarpow I-185 (etałon M-71)

• Rok produkcji – 1942
• Długość – 8,05 m
• Rozpiętość skrzydeł – 9,80 m
• Powierzchnia nośna – 15,53 m²
• Jednostka napędowa – 1 × silnik w układzie podwójnej gwiazdy Szwiecow M-71 o mocy 1 625 KM (2 000 KM przy starcie)
• Prędkość maksymalna – 680 km/h
• Prędkość lądowania – 150 km/h
• Uzbrojenie – 3 × zsynchronizowane działka SzWAK kal. 20 mm, 4 × bomby o masie 100 kg na węzłach zewnętrznych (do 500 kg przy przeciążeniu)