Arcus E1099 Κόκκινος Στρατός: Μάχη του Λένινγκραντ

Κόκκινος Στρατός: Μάχη του Λένινγκραντ

Στις 10 Ιουλίου 1941, τη 18η μόλις ημέρα της γερμανικής εισβολής, οι εμπροσθοφυλακές της Βέρμαχτ είχαν ήδη διασχίσει τις βαλτικές χώρες. Έχοντας διανύσει περισσότερα από 500 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Ανατολικής Πρωσίας, βρίσκονταν πλέον στις μακρινές προσβάσεις του Λένινγκραντ. Οι μηχανοκίνητοι σχηματισμοί προήλαυναν βαθιά στο σοβιετικό έδαφος με μέσο ρυθμό 30 χιλιομέτρων την ημέρα, στοχεύοντας τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της ΕΣΣΔ – το λίκνο της Μπολσεβικικής Επανάστασης και γενέτειρα του σοβιετικού κράτους. Μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου, η πόλη είχε αποκλειστεί πλήρως από την ξηρά. Μέσα στην ευφορία του για τον διαφαινόμενο θρίαμβο, ο Χίτλερ είχε μάλιστα διατάξει να τυπωθούν προσκλήσεις για το εορταστικό συμπόσιο της νίκης στο ξενοδοχείο «Astoria». Ωστόσο, καθώς τα γερμανικά στρατεύματα προσέγγιζαν τα προάστια, η Ανώτατη Διοίκηση άλλαξε τον στρατηγικό σχεδιασμό: η 4η Ομάδα Πάντσερ του Στρατηγού Έριχ Χέπνερ, που αποτελούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή την κύρια τεθωρακισμένη δύναμη κρούσης της επίθεσης, αποσύρθηκε από το μέτωπο αυτό και αναδιατάχθηκε προς την κατεύθυνση της Μόσχας.

Χωρίς τον τεθωρακισμένο σχηματισμό του Χέπνερ, η γερμανική προέλαση καθηλώθηκε μπροστά στις σοβιετικές αμυντικές γραμμές, με αποτέλεσμα η στρατηγική της κατά μέτωπον εφόδου να δώσει αναγκαστικά τη θέση της σε μια παρατεταμένη πολιορκία. Έτσι ξεκίνησε για τον άμαχο πληθυσμό ένας καταστροφικός αποκλεισμός, ο οποίος διήρκεσε 872 ημέρες, μέχρι τη λύση του τον Ιανουάριο του 1944. Εφόσον όλοι οι διαθέσιμοι πόροι διοχετεύονταν κατά απόλυτη προτεραιότητα στο μέτωπο και τις πολεμικές βιομηχανίες, οι κάτοικοι της πόλης έμειναν ουσιαστικά χωρίς τρόφιμα. Ο ασφυκτικός κλοιός προκάλεσε έναν σαρωτικό λιμό, που στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και οδήγησε σε τεκμηριωμένα περιστατικά κανιβαλισμού.

Η μετάπτωση σε πόλεμο θέσεων υποχρέωσε τη σοβιετική στρατιωτική ηγεσία να εγκαταλείψει το επιθετικό της δόγμα. Τα στρατεύματα επανέφεραν σε εφαρμογή τα πρότυπα παραλλαγής που είχε εγκρίνει το Επιστημονικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Τεθωρακισμένων (NIIBT) ήδη από τον Αύγουστο του 1939. Με βάση αυτούς τους προπολεμικούς κανονισμούς, για τα τεθωρακισμένα της Στρατιωτικής Περιφέρειας Λένινγκραντ προβλεπόταν μια παραλλαγή διάσπασης του περιγράμματος με μεγάλες κηλίδες. Ο σκοπός της ήταν να αλλοιώνει τη σιλουέτα των αρμάτων μέσα σε στατικές αμυντικές θέσεις, όπου τα μονόχρωμα οχήματα θα αποτελούσαν εξαιρετικά εύκολους στόχους.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή, η σοβιετική βιομηχανία είχε τη δυνατότητα μαζικής παραγωγής μόνο τριών βασικών αποχρώσεων σε μορφή παχύρρευστης πάστας: του προστατευτικού πράσινου 4BO, του σκούρου καφέ 6K και του γαιώδους κίτρινου 7K. Στα συνεργεία συντήρησης του μετώπου, τα πληρώματα αραίωναν αυτές τις πάστες με λινέλαιο, το οποίο αναμείγνυαν σε ίσα μέρη με βενζίνη ή κηροζίνη. Το μισό περίπου όχημα διατηρούσε την εργοστασιακή πράσινη απόχρωση 4BO, ενώ η υπόλοιπη επιφάνεια καλυπτόταν με μεγάλες, ασύμμετρες κηλίδες χρωμάτων 6K και 7K (με την καθεμία από τις δύο συμπληρωματικές αποχρώσεις να καταλαμβάνει γύρω στο 25% της συνολικής επιφάνειας). Μια εξαίρεση αποτελούσαν τα ελαφρά άρματα T-37 και T-38, τα οποία έφεραν συνήθως ένα μοτίβο μικρών κηλίδων σε αποχρώσεις 6K ή 6RP πάνω στη βασική επίστρωση 4BO.

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα πληρώματα εφάρμοζαν ένα κοινό ασβεστόχρισμα πάνω από την παραλλαγή, ώστε τα οχήματα να εναρμονίζονται με το χιονισμένο περιβάλλον. Αυτή η αυτοσχέδια λύση αντικαταστάθηκε αργότερα από το λευκό χρώμα «Β» – μια ειδική βαφή παραλλαγής που ξεπλενόταν εύκολα.