Arcus E1099 RKKA: Leningrad Muharebesi

RKKA: Leningrad Muharebesi

10 Temmuz 1941’de, işgalin henüz on sekizinci gününde, Doğu Prusya sınırlarından harekete geçerek Baltık ülkelerini aşan Wehrmacht öncü birlikleri, 500 kilometreyi aşkın bir mesafeyi geride bırakıp Leningrad'ın dış savunma hatlarına dayanmıştı. Günde ortalama 30 kilometre kat eden Alman mekanize kolları, Sovyet topraklarının derinliklerine doğru ilerliyor; Bolşevik Devrimi'nin beşiği ve Sovyet devletinin doğduğu yer olan, SSCB'nin Moskova'dan sonraki en önemli ikinci şehrine amansızca yaklaşıyordu. Eylül başlarına gelindiğinde Leningrad'ın kara bağlantısı tamamen kesilmişti. Yaklaşan zaferden son derece emin olan Hitler, Astoria Oteli'nde verilecek zafer şöleni için davetiyeleri bile önceden bastırmıştı. Ancak Alman birlikleri şehrin dış mahallelerine ulaştığında, Yüksek Komuta Kademesi harekât planını değiştirdi: O zamana dek taarruzun ana zırhlı darbe gücünü oluşturan General Erich Hoepner komutasındaki 4. Panzer Grubu bu cepheden çekilerek Moskova istikametine kaydırıldı.

Hoepner'in zırhlı darbe gücünden yoksun kalan Wehrmacht'ın ilerleyişi Sovyet savunma hatlarında tıkanınca, Alman komuta kademesi doğrudan taarruzdan vazgeçerek uzun süreli bir yıpratma kuşatmasına yönelmek zorunda kaldı. Şehir sakinleri için bu durum, Ocak 1944'te nihai olarak kırılana dek tam 872 gün sürecek felaket boyutlarındaki bir ablukanın başlangıcıydı. Eldeki kısıtlı kaynaklar mutlak bir öncelikle cepheye ve silah sanayisine aktarıldığından, sivil halk neredeyse tamamen yiyeceksiz kaldı. Bu aşılmaz kuşatma, yüz binlerce insanın canına mal olan ve kayıtlara yamyamlık vakalarıyla da geçen yıkıcı bir açlığa yol açtı.

Mevzi harbine geçilmesiyle birlikte Sovyet komuta kademesi, taarruz doktrinini terk etmek zorunda kaldı. Birlikler, Zırhlı Araçlar Bilimsel Araştırma Enstitüsü (NIIBT) tarafından daha Ağustos 1939'da onaylanmış olan kamuflaj şemalarına dönmeye mecbur bırakıldı. Bu savaş öncesi talimatnamelere göre, Leningrad Askeri Bölgesi'ne bağlı araçlara iri lekeli parçalayıcı kamuflaj uygulanması öngörülüyordu. Buradaki temel amaç, tek renkli araçların açık hedef haline geldiği sabit savunma mevzilerinde tankların siluetini bozmaktı.

O dönemde Sovyet sanayisi sadece üç temel rengi yoğun macun kıvamında seri olarak üretebiliyordu: koruyucu yeşil 4BO, koyu kahverengi 6K ve toprak sarısı 7K. Sahra atölyelerinde mürettebat bu macunları, yarı yarıya benzin veya gazyağı ile karıştırılmış bezir yağı kullanarak inceltiyordu. Zırh yüzeyinin yaklaşık yarısı orijinal 4BO fabrika renginde bırakılırken (zira o dönemde tanklar montaj hatlarından bütünüyle bu temel renge boyanmış olarak çıkıyordu), gövdenin geri kalanı 6K ve 7K renklerinde iri, asimetrik lekelerle kaplanıyordu. Bu tamamlayıcı renklerin her biri yüzeyin yaklaşık yüzde 25'ini oluşturuyordu. T-37 ve T-38 hafif tankları ise genel kurala bir istisna teşkil ediyor; bu araçlara çoğunlukla 4BO taban rengi üzerine 6K veya 6RP'den oluşan ufak benekli bir kamuflaj deseni uygulanıyordu.

Kışın bastırmasıyla birlikte tank mürettebatı, araçların karlı araziyle bütünleşmesini sağlamak amacıyla standart kamuflajın üzerine sıradan bir kireç badanası tabakası çekiyordu. Sahra şartlarında uygulanan bu geçici çözümün yerini, daha sonra kolayca yıkanabilen özel kış boyası Beyaz B alacaktı.