Art Model AM 7201 Grumman F8F-2 Bearcat, myśliwiec US Navy

Grumman F8F-2 Bearcat, myśliwiec US Navy

Grumman F8F Bearcat został zaprojektowany jako pokładowy myśliwiec przechwytujący, w którym absolutnym priorytetem była wyjątkowa zwrotność i wysoka prędkość wznoszenia. Aby osiągnąć te parametry, napęd maszyny oparto na potężnym, sprawdzonym silniku w układzie podwójnej gwiazdy Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp, który dowiódł już swojej niezawodności w myśliwcach F6F Hellcat i F7F Tigercat. 27 listopada 1943 roku marynarka wojenna USA zamówiła dwa prototypy pod oznaczeniem XF8F-1, a pierwszy z nich wzbił się w powietrze 21 sierpnia 1944 roku. Dzięki maksymalnie zwartej konstrukcji płatowca inżynierom udało się stworzyć myśliwiec o 20% lżejszy od swojego poprzednika, F6F Hellcata. Ta drastyczna redukcja masy zapewniła 30-procentowy wzrost prędkości wznoszenia.

Pierwsze maszyny seryjne zaczęły trafiać do jednostek w lutym 1945 roku. Podstawowa wersja F8F-1 była całkowicie metalowym, wolnonośnym dolnopłatem. W celu zaoszczędzenia miejsca w ciasnych hangarach lotniskowców, zewnętrzne części skrzydeł składały się pionowo do góry. Samolot posiadał klasyczne podwozie z kółkiem ogonowym (całkowicie chowane w locie), opancerzoną kabinę pilota oraz samouszczelniające się zbiorniki paliwa. W porównaniu z prototypami, maszyny seryjne otrzymały nieco wyższy statecznik pionowy. Myśliwce napędzał silnik R-2800-34W, a uzbrojenie pierwszych partii składało się z czterech karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm. Amerykańska marynarka pokładała w nowym projekcie tak wielkie nadzieje, że już w 1944 roku, krótko po rozpoczęciu prób w locie, zamówiła 2023 egzemplarze F8F-1. Eskadra myśliwska VF-19 jako pierwsza jednostka floty przezbroiła się w nowe maszyny 21 maja 1945 roku.

Do zakończenia produkcji w maju 1949 roku zakłady Grumman opuściło łącznie 1266 Bearcatów. Trzon produkcji stanowiła standardowa wersja F8F-1 (765 maszyn). Wśród innych wariantów znalazło się 100 samolotów F8F-1B, uzbrojonych w cztery działka kalibru 20 mm, oraz 36 wyposażonych w radar myśliwców nocnych F8F-1N. Z czasem producent wprowadził ulepszoną wersję F8F-2, którą wyprodukowano w liczbie 293 egzemplarzy. Wyróżniała się ona przeprojektowaną osłoną silnika, jeszcze wyższym usterzeniem pionowym, wzmocnioną konstrukcją oraz standardowym uzbrojeniem w postaci czterech działek 20 mm. Model F8F-2 stał się bazą dla wysoce wyspecjalizowanych wariantów: 12 myśliwców nocnych F8F-2N i 60 maszyn rozpoznania fotograficznego F8F-2P, które przenosiły zaledwie dwa działka.

U schyłku służby niewielką część floty przebudowano na zdalnie sterowane cele latające (F8F-1K) i samoloty naprowadzające bezzałogowce (F8F-1D i F8F-2D). Do końca 1952 roku US Navy ostatecznie wycofała Bearcaty z linii. Maszyna ta wzięła jednak aktywny udział w walkach poza granicami kraju. W ramach programu wzajemnej pomocy obronnej Stany Zjednoczone przekazały francuskim siłom powietrznym około 200 myśliwców (głównie wersji F8F-1 i F8F-1B), które były intensywnie wykorzystywane podczas pierwszej wojny w Indochinach. Kolejne 100 maszyn F8F-1 oraz 29 w wersji F8F-1B zasiliło Królewskie Siły Powietrzne Tajlandii.

Dane taktyczno-techniczne Grumman F8F Bearcat

• Rok wprowadzenia do służby – 1945
• Długość – 8,61 m
• Rozpiętość skrzydeł – 10,92 m
• Wysokość – 4,22 m
• Powierzchnia nośna – 22,67 m²
• Masa własna – 3 207 kg
• Maksymalna masa startowa – 5 870 kg
• Jednostka napędowa – 1 × silnik w układzie podwójnej gwiazdy Pratt & Whitney R-2800-34W Double Wasp o mocy 2 100 KM
• Prędkość maksymalna – 730 km/h
• Prędkość przelotowa – 272 km/h
• Pułap praktyczny – 11 795 m
• Maksymalna prędkość wznoszenia – 1 395 m/min
• Zasięg – 1 778 km
• Załoga – 1
• Uzbrojenie – 4 × działka lotnicze kal. 20 mm (lub 4 × karabiny maszynowe kal. 12,7 mm we wczesnych F8F-1), 2 × bomby o masie 454 kg lub 4 × niekierowane pociski rakietowe kal. 127 mm, 2 × odrzucane zbiorniki paliwa o pojemności 568 l