Art Model AM 7201 Grumman F8F-2 Bearcat, fighter aircraft ng US Navy

Grumman F8F-2 Bearcat, fighter aircraft ng US Navy

Ang Grumman F8F Bearcat ay idinisenyo bilang isang carrier-based interceptor na mahigpit na nagbibigay-diin sa pambihirang liksi at napakabilis na rate of climb. Upang makamit ang mga katangiang ito, binuo ang aircraft sa paligid ng malakas na Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp radial engine, isang subok na makina na ginamit na sa F6F Hellcat at F7F Tigercat. Nag-order ang U.S. Navy ng dalawang XF8F-1 prototype noong Nobyembre 27, 1943. Isinagawa ang unang paglipad ng prototype noong Agosto 21, 1944. Dahil sa napakasiksik na disenyo ng airframe, nagawa ng mga inhinyero na bumuo ng isang bagong fighter na 20 porsiyentong mas magaan kaysa sa hinalinhan nitong F6F Hellcat. Ang malaking pagbawas na ito sa timbang ay nagresulta sa 30 porsiyentong pagtaas sa rate of climb nito.

Unang nakarating sa mga yunit ang mga seryeng aircraft noong Pebrero 1945. Ang pangunahing bersyon na F8F-1 ay isang all-metal, cantilever low-wing monoplane. Upang makatipid sa mahalagang espasyo sa hangar deck ng mga aircraft carrier, ang panlabas na dalawang-katlo ng mga pakpak ay maaaring itupi pataas. Nagtataglay ang aircraft ng fully retractable na conventional landing gear na may tailwheel, armor para sa piloto, at mga self-sealing fuel tank. Bukod pa rito, ang mga seryeng modelo ay may bahagyang mas mataas na vertical stabilizer kumpara sa mga prototype. Pinapagana ito ng makinang R-2800-34W, at ang armamento ng mga unang batch ay binubuo ng apat na 12.7 mm machine gun. Dahil sa malaking tiwala sa proyekto, nag-order ang Navy ng 2,023 eroplano ng F8F-1 noong 1944, hindi nagtagal matapos magsimula ang mga test flight. Ang Fighter Squadron 19 (VF-19) ang naging unang yunit ng fleet na nag-rearm gamit ang mga bagong aircraft noong Mayo 21, 1945.

Bago matapos ang produksyon noong Mayo 1949, nakagawa ang Grumman ng kabuuang 1,266 na Bearcat. Ang pangunahing bahagi ng produksyon ay binubuo ng karaniwang bersyon na F8F-1 (765 eroplano). Ang ibang mga variant ay kinabibilangan ng 100 na F8F-1B na armado ng apat na 20 mm cannon at 36 na F8F-1N radar-equipped night fighter. Kinalaunan, ipinakilala ng kumpanya ang pinahusay na bersyong F8F-2, kung saan 293 eroplano ang binuo. Namumukod-tangi ang variant na ito dahil sa binagong engine cowling, mas mataas pang buntot, pinatibay na istruktura, at karaniwang armamento na apat na 20 mm cannon. Ang modelong F8F-2 ay naging batayan para sa mga highly specialized na sub-variant: 12 na F8F-2N night fighter at 60 na F8F-2P photo-reconnaissance aircraft, na armado lamang ng dalawang cannon.

Sa huling bahagi ng serbisyo nito, isang maliit na bilang ng mga Bearcat ang ginawang radio-controlled target drone (F8F-1K) at drone director aircraft (F8F-1D at F8F-2D). Pagsapit ng katapusan ng 1952, tuluyan nang inalis ng U.S. Navy sa aktibong serbisyo ang mga huling Bearcat nito. Gayunpaman, malawakang ginamit ang aircraft sa mga labanan sa ibang bansa. Sa ilalim ng Mutual Defense Assistance Program, nagpadala ang Estados Unidos ng humigit-kumulang 200 fighter (pangunahin ang mga bersyong F8F-1 at F8F-1B) sa Hukbong Panghimpapawid ng Pransya, na masinsinang gumamit sa mga ito noong Unang Digmaan sa Indochina. Tumanggap din ang Royal Thai Air Force ng 100 na F8F-1 at 29 na F8F-1B.

Mga teknikal na detalye ng Grumman F8F Bearcat

• Taon ng pagpasok sa serbisyo – 1945
• Haba – 8.61 m
• Lapad ng pakpak – 10.92 m
• Taas – 4.22 m
• Wing area – 22.67 m²
• Empty weight – 3,207 kg
• Maximum take-off weight – 5,870 kg
• Makina – 1 × radial engine na Pratt & Whitney R-2800-34W Double Wasp, 2,100 hp
• Maximum na bilis – 730 km/h
• Cruising speed – 272 km/h
• Service ceiling – 11,795 m
• Maximum rate of climb – 1,395 m/min
• Operational range – 1,778 km
• Crew – 1
• Armamento – 4 × 20 mm autocannon (o 4 × 12.7 mm machine gun sa mga naunang F8F-1), 2 × 454 kg na bomba o 4 × 127 mm unguided rocket, 2 × 568 l drop tank