Art Model AM 7201 Grumman F8F-2 Bearcat, jachtvliegtuig van de US Navy

Grumman F8F-2 Bearcat, jachtvliegtuig van de US Navy

De Grumman F8F Bearcat werd ontworpen als een maritieme onderscheppingsjager, waarbij uitzonderlijke wendbaarheid en een hoge klimsnelheid vooropstonden. Om aan deze strenge eisen te voldoen, werd het toestel uitgerust met de krachtige Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp-stermotor. Deze krachtbron had zijn betrouwbaarheid reeds ruimschoots bewezen in de F6F Hellcat en F7F Tigercat. Op 27 november 1943 plaatste de Amerikaanse marine een bestelling voor twee prototypes onder de aanduiding XF8F-1. Het eerste prototype voltooide zijn eerste vlucht op 21 augustus 1944. Dankzij een uiterst compact casco slaagden de ingenieurs erin een jager te ontwerpen die 20% lichter was dan zijn voorganger, de F6F Hellcat. Deze drastische gewichtsreductie leverde een toename van 30% in klimvermogen op.

In februari 1945 stroomden de eerste serietoestellen in bij de eenheden. De basisversie, de F8F-1, was een volledig metalen, vrijdragende laagdekker. Om de beperkte ruimte in de hangars van vliegdekschepen optimaal te benutten, konden de buitenste vleugeldelen omhoog worden geklapt. Het toestel beschikte over een volledig intrekbaar staartwielonderstel, cockpitbepantsering en zelfdichtende brandstoftanks. Bij de productiemodellen werd tevens het kielvlak iets verhoogd ten opzichte van de prototypes. De aandrijving werd verzorgd door de R-2800-34W-motor en de eerste productieseries werden bewapend met vier 12,7 mm-machinegeweren. Het vertrouwen van de Amerikaanse marine in het nieuwe ontwerp was dusdanig groot dat er in 1944, direct na de eerste testvluchten, al een order werd geplaatst voor 2.023 F8F-1-toestellen. Het jachtsquadron VF-19 was op 21 mei 1945 de eerste vlooteenheid die op het nieuwe type overschakelde.

Tot het einde van de productie in mei 1949 bouwde Grumman in totaal 1.266 Bearcats. De standaardversie F8F-1 vormde met 765 exemplaren de ruggengraat van de vloot. Andere varianten omvatten 100 F8F-1B-toestellen, uitgerust met vier 20 mm-kanonnen, en 36 F8F-1N-nachtjagers met radar. Later bracht de fabrikant de sterkere F8F-2 uit, waarvan er 293 werden geproduceerd. Deze versie viel op door een aangepaste motorkap, een nog hoger kielvlak, structurele versterkingen en een standaardbewapening van vier 20 mm-kanonnen. Het F8F-2-model diende op zijn beurt als basis voor gespecialiseerde subvarianten: 12 F8F-2N-nachtjagers en 60 F8F-2P-fotoverkenningstoestellen, waarbij de laatstgenoemde met slechts twee kanonnen waren uitgerust.

Tegen het einde van hun actieve diensttijd werd een klein aantal vliegtuigen gemodificeerd tot radiografisch bestuurbare doelvliegtuigen (F8F-1K) en drone-geleidingsvliegtuigen (F8F-1D en F8F-2D). Eind 1952 had de Amerikaanse marine de Bearcat definitief uitgefaseerd. In het buitenland kende het toestel echter nog een uitgebreide operationele geschiedenis. Via het Mutual Defense Assistance Program leverden de Verenigde Staten zo'n 200 jagers (hoofdzakelijk de F8F-1 en F8F-1B) aan de Franse luchtmacht. Deze zette de toestellen veelvuldig en met grote impact in tijdens de Eerste Indochinese Oorlog. Daarnaast nam de Koninklijke Thaise Luchtmacht 100 F8F-1- en 29 F8F-1B-toestellen in gebruik.

Technische specificaties van de Grumman F8F Bearcat

• Jaar van indiensttreding – 1945
• Lengte – 8,61 m
• Spanwijdte – 10,92 m
• Hoogte – 4,22 m
• Vleugeloppervlak – 22,67 m²
• Leeggewicht – 3.207 kg
• Maximaal startgewicht – 5.870 kg
• Motorisering – 1 × stermotor Pratt & Whitney R-2800-34W Double Wasp, 2.100 pk
• Topsnelheid – 730 km/u
• Kruissnelheid – 272 km/u
• Praktisch plafond – 11.795 m
• Maximale klimsnelheid – 1.395 m/min
• Actieradius – 1.778 km
• Bemanning – 1
• Bewapening – 4 × 20 mm-boordkanonnen (of 4 × 12,7 mm-machinegeweren in vroege F8F-1's), 2 × bommen van 454 kg of 4 × ongeleide 127 mm-raketten, 2 × afwerpbare brandstoftanks van 568 l