AZ Model 7385 Airspeed Oxford T.1 „Marynarka”, brytyjski samolot dwusilnikowy

Uwaga: Rzadki, wycofany z produkcji model redukcyjny. Niniejsze wydanie stanowi głęboką modyfikację oryginalnych form firmy Pavla: zestaw charakteryzuje się wyższym poziomem detali, wtryskową owiewką kabiny oraz doskonałej jakości częściami żywicznymi.

Airspeed Oxford T.1 „Marynarka”, brytyjski samolot dwusilnikowy

Airspeed Oxford, pieszczotliwie nazywany przez załogi „Ox-box” (gra słów łącząca skrót nazwy maszyny z angielskim słowem box – „pudło” lub „skrzynka”, co stanowiło nawiązanie do obszernej, kanciastej kabiny), stanowił podstawową maszynę szkoleniową brytyjskiego Bomber Command RAF. Jego przemyślana konstrukcja pozwalała na jednoczesne szkolenie podczas jednego lotu pilotów, nawigatorów, bombardierów, strzelców pokładowych oraz radiooperatorów. Poza swoją główną rolą szkoleniową, Oxford był również wykorzystywany do zadań łącznikowych, patroli zwalczania okrętów podwodnych, a na Bliskim Wschodzie służył także jako samolot sanitarny.

Stał się on podstawowym samolotem szkolnym zarówno w ramach programu Empire Air Training Scheme (EATS), jak i British Commonwealth Air Training Plan (BCATP) – inicjatyw, dzięki którym tysiące przyszłych członków personelu latającego przeniesiono do Kanady w celu odbycia szkolenia. Na początku 1941 dwadzieścia siedem Oxfordów stacjonowało w 4. Szkole Pilotażu w bazie RAF Habbaniya w Iraku. Podczas tamtejszych działań zbrojnych kilka z tych maszyn zmodyfikowano w warunkach polowych na lekkie bombowce, co odegrało kluczową rolę w obronie bazy przed atakami wojsk irackich.

Tragiczna karta w historii tego samolotu została zapisana w 1941, kiedy to brytyjska pionierka lotnictwa Amy Johnson zaginęła bez śladu za sterami Oxforda; przypuszcza się, że her maszyna rozbiła się w ujściu Tamizy.

W okresie powojennym 152 nadwyżkowe Oxfordy przebudowano na niewielkie, sześcioosobowe samoloty pasażerskie, które otrzymały oznaczenie AS.65 Consul. Ponadto Królewskie Greckie Siły Powietrzne zakupiły kilka egzemplarzy, które brały następnie udział w działaniach bojowych w składzie 355. Eskadry podczas greckiej wojny domowej.

Z technicznego punktu widzenia niezwykle ciekawą cechą kabiny Oxforda była obecność dźwigni sterowania skokiem śmigła. Mimo że samolot był wyposażony w drewniane lub metalowe śmigła Fairey-Reed o stałym skoku, instruktorzy bezwzględnie wymagali od kursantów, aby podczas lądowania przestawiali ową dźwignię z pozycji „duży skok” na „mały skok”. Robiono to wyłącznie w celu wyrobienia pamięci mięśniowej i przyswojenia niezbędnych nawyków przed przesiadką na znacznie bardziej skomplikowane maszyny bojowe.

Oxfordy pozostawały w czynnej służbie w Royal Air Force w roli maszyn szkolnych i lekkich samolotów transportowych aż do ostatecznego wycofania z eksploatacji w 1956. Wiele płatowców trafiło również na wyposażenie zagranicznych sił zbrojnych, w tym Belgijskich Sił Powietrznych.