Arcus E2019 Luftwaffe: Obrona Rzeszy

Luftwaffe: Obrona Rzeszy

Po oszałamiających sukcesach pierwszych lat wojny niemiecka ofensywa utknęła w martwym punkcie. Klęska w bitwie o Anglię, rozmieszczenie amerykańskiego lotnictwa strategicznego na Wyspach Brytyjskich oraz rozpoczęcie amerykańskich nalotów w styczniu 1943 roku zmusiły Luftwaffe do skupienia się wyłącznie na obronie własnej przestrzeni powietrznej. Dzienne rajdy stawały się coraz częstsze, by w końcu przerodzić się w operacje na masową skalę. Najpotężniejsza z nich miała miejsce 24 grudnia 1944 roku. W celu sparaliżowania niemieckiej logistyki podczas ofensywy w Ardenach, amerykańska 8. Armia Powietrzna wysłała 2 034 ciężkie bombowce B-17 i B-24, eskortowane przez blisko tysiąc myśliwców. Wojna powietrzna ostatecznie przeniosła się nad niebo Rzeszy.

Podczas przechwytywania tak potężnych formacji, kiedy to całe pułki myśliwskie startowały jednocześnie, po zakończeniu ataku piloci mieli ogromne trudności z ponownym zebraniem swoich Staffeln. Lotnicy z JG 1 jako jedni z pierwszych podjęli próbę rozwiązania tego problemu, malując rzucające się w oczy szachownice i pasy na osłonach silników swoich Fw 190. Inicjatywa ta została jednak szybko porzucona. Niektóre jednostki latające na amerykańskich P-47 Thunderbolt – maszynach o podobnej sylwetce, wykonujących misje eskortowe z baz w południowych Włoszech, niedawno wyzwolonych spod okupacji włoskich faszystów i Wehrmachtu – również posiadały osłony silników w szachownicę. Późniejsza próba pomalowania stateczników pionowych w całości na biało okazała się równie nieskuteczna w obliczu gwałtownego wzrostu liczby jednostek Obrony Rzeszy.

Jako alternatywę zaczęto stosować szerokie, kolorowe pasy na kadłubach samolotów. Jednak wobec braku odgórnych wytycznych, poszczególne Geschwader wybierały kolory według własnego uznania, wykazując wyraźną preferencję dla odcieni czerwieni lub rdzawego brązu. Zamiast ułatwić identyfikację, wywołało to jeszcze większe zamieszanie, sprawiając, że wizualne rozpoznanie przynależności maszyny do konkretnej jednostki w locie stało się praktycznie niemożliwe. Rygorystyczny system pasów kadłubowych wprowadzono dopiero pod koniec 1944 roku, oficjalnie przypisując każdemu Geschwader unikalny kolor lub określoną sekwencję pasów. Paradoks historii polegał na tym, że w momencie, gdy oznaczenia te wreszcie ujednolicono, w praktyce przestały być używane: w chaosie ostatnich miesięcy wojny elementy te były często pomijane na fabrycznie nowych samolotach.