Art Model AM 7202 Blohm & Voss BV 155 V1, high-altitude interceptor ng Alemanya noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig

Blohm & Voss BV 155 V1, high-altitude interceptor ng Alemanya noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig

Isa sa mga pinakakakaibang eroplanong pandigma na pinapatakbo ng piston engine na binuo sa Third Reich noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay ang Blohm & Voss BV 155, isang mabigat na eroplanong pangharang sa mataas na altitude. Nagsimula ang pagbuo nito noong 1942 nang simulan ng kawanihan ng disenyo ng Messerschmitt ang proyekto para sa Me 155. Sa orihinal na plano, idinisenyo ang eroplano bilang isang pangharang na nakabase sa barko para sa pinaplanong aircraft carrier ng mga Aleman, ang Graf Zeppelin, na hindi kailanman nagamit sa serbisyo. Ang disenyo ay lubos na nakabatay sa mga bahagi ng Bf 109 at nagtampok ng mga kagamitang pandagat, kabilang ang mga natutuping pakpak, mga kabit para sa katapulta, at kagamitang panghinto sa paglapag. Nang matigil ang paggawa sa aircraft carrier, pansamantalang isinantabi ang proyekto.

Kalaunan, muling dinisenyo ng mga inhinyero ng Messerschmitt ang Me 155 upang tumugon sa mga bagong kinakailangan ng Luftwaffe para sa isang mabilis at isahang-upuang eroplanong pambomba na may kakayahang magdala ng isang 1,000 kg na bombang SC 1000. Upang matiyak ang sapat na puwang mula sa lupa para sa ganito kalaking kargada, inalis ang mga kagamitang pandagat at pinahaba nang husto ang tukod ng gulong sa buntot. Hindi nagtagal, muling nagbago ang mga prayoridad ng pamunuan, at nalipat ang layunin sa paglikha ng isang eroplanong pangharang sa mataas na altitude. Noong Agosto 1943, dahil sa matagal na alitan sa pagitan ng mga pangkat ng disenyo ng Messerschmitt at Blohm & Voss, pormal na inalis ng Technical Department ng Luftwaffe ang Messerschmitt mula sa proyekto. Ang buong responsibilidad sa pagpapaunlad ay inilipat sa kumpanyang Blohm & Voss, sa ilalim ng pamumuno ng punong tagadisenyo na si Richard Vogt.

Ang unang prototype, na binigyan ng designasyong BV 155 V1, ay nagsagawa ng unang paglipad nito noong Setyembre 1, 1944. Ang pinagkukunan ng lakas nito ay isang makinang DB 603A na may turbocharger, na nakakagawa ng 1,450 hp sa altitude na 15,000 metro at nagpapaikot sa isang propeller na gawa sa kahoy, may apat na talim, at may diyametrong 3.9 metro. Kabilang sa kagamitan sa loob ng eroplano ang MW-50 na sistema ng pagpapalakas ng pwersa, isang Rb 50/30 na kamera para sa paniktik na nakaposisyon sa likuran ng upuan ng piloto, at mga radyong FuG 16ZY (na may kakayahang tumukoy ng direksyon at sumukat ng distansya) kasama ang FuG 25a. Ang karaniwang kapasidad ng gasolina sa mga panloob na tangke ay 600 litro, ngunit ang pagdaragdag ng isang tangke sa mismong pangunahing balangkas ng pakpak ay nagpapahintulot na madoble ang kapasidad na ito. Ang presyurisadong kabina, na yari sa mga hinang na plakang bakal, ay nagsilbi ring pangunahing suporta para sa pagkakabit ng makina at turbocharger. Ang presyon sa loob ng kabina, na katumbas ng altitude na 7,500 metro, ay patuloy na pinapanatili hanggang sa maabot ang pinakamataas na limitasyon sa paglipad ng eroplano sa pamamagitan ng supercharger na pinapatakbo ng makina at isang espesyal na bentilador.

Nagsimula ang mga pagsusuri para sa ikalawang prototype, ang BV 155 V2, noong Pebrero 8, 1945. Dahil dumanas ng matinding pag-init ang makina ng unang eroplano habang papaangat, inilipat ang mga radiator ng V2 sa mga pakpak, inilagay sa mataas na anggulo, at pinalaki ang kabuuang sukat ng mga ito. Noong una, iniiwasan ng mga inhinyero ang ganitong pagkakaayos dahil sa pangambang maharangan ng mga tukod ng kagamitan sa paglapag ang daloy ng hangin sa kritikal na yugto ng pag-angat. Gayunpaman, pinatunayan ng mga pagsusuri sa lagusan ng hangin (wind tunnel) na walang panganib ng paghihiwalay ng daloy ng hangin sa loob ng radiator kapag inalis ang pangunahing piston na ginagamit sa pagbawi ng kagamitan sa paglapag. Matapos maisama ang mga pagbabagong ito, ang prototype na V2 ang naging pamantayan para sa planong seryeng "B".

Sa kabila nito, hindi nasiyahan si Richard Vogt at ang kanyang pangkat ng disenyo sa pangunahing pagsasaayos kaya't nagmungkahi sila sa Technical Department ng isang malawakang modernisadong bersyon—ang Projekt 205. Ang pagbabagong ito ay nangangailangan ng pagkakabit ng makinang DB 603U, kasama ang mekanikal na supercharger mula sa DB 603E (na gumagamit ng 2.07:1 na reduction gear), habang pinapanatili ang TKL-15 na turbocharger. Gumamit ang mga tagadisenyo ng mas siksik na sistema ng pagpapalamig gamit ang likido, na ibinatay sa disenyo ng eroplanong pandigmang Ta 152. Dalawang malalaking pasukan ng hangin ang inilagay sa likuran ng trailing edge ng pakpak. Ang pasukan sa kanan ay nagbibigay ng hangin para sa turbocharger, habang ang nasa kaliwa ay nagpapadala ng hangin sa isang aparato sa pagpapalitan ng init; ang mainit na hangin ay inilalabas sa isang puwang sa likod ng kanang pasukan. Pagkatapos dumaan sa kompresor, ang hangin ay dumadaloy sa isang intercooler na matatagpuan sa ibabang bahagi ng radiator bago pumasok sa intake manifold. Halos walang binago sa katawan ng eroplano, kabina, at pahalang na bahagi ng buntot, bagama't inalis ang mga tukod ng stabilizer. Sa kabilang banda, pinalaki at ganap na niredisenyo ang patayong palikpik nito.

Batay sa mga iskedyul ng produksyon, inasahang matatapos ang unang eroplano ng paunang produksyon na BV 155 C-01 (V4) sa Abril 1945, ang C-02 sa Mayo, at ang mga variant na C-03 at C-04 sa Hunyo. Subalit, biglaang nahinto ang proseso ng pagbuo nang sakupin ng mga pwersang Alyado ang pabrika ng Blohm & Voss sa Finkenwerder noong Abril 1945. Ang hindi natapos na ikatlong prototype ay dinala sa United Kingdom para sa paunang pagsusuri ng mga eksperto mula sa Royal Aircraft Establishment sa Farnborough. Kinalaunan, ipinadala ang kaha ng eroplano sa Estados Unidos para sa masusing teknikal na pagsusuri. Sa kasalukuyan, ang makasaysayang eroplanong ito ay nakapreserba sa mga koleksyon ng Smithsonian Institution sa Maryland, Estados Unidos.

Mga teknikal na detalye ng Blohm & Voss BV 155

• Haba – 12.00 m
• Lapad ng pakpak – 20.5 m
• Taas – 2.98 m
• Maximum na bilis – 690 km/h
• Operational range – 1,440 km
• Service ceiling – 17,000 m