Art Model AM 7208 Mikoyan-Gurevich MiG-23PD, σοβιετικό πειραματικό μαχητικό STOL

Mikoyan-Gurevich MiG-23PD, σοβιετικό πειραματικό μαχητικό STOL

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1963, η σοβιετική ηγεσία ενέκρινε το πρόγραμμα ανάπτυξης ενός τακτικού μαχητικού νέας γενιάς. Οι επιχειρησιακές απαιτήσεις των Σοβιετικών Αεροπορικών Δυνάμεων προέβλεπαν ένα αεροσκάφος ικανό να επιχειρεί από διαδρόμους περιορισμένου μήκους, πρόχειρα προετοιμασμένους ή βομβαρδισμένους. Για την κάλυψη αυτών των προδιαγραφών βραχείας αποπροσγείωσης, το σχεδιαστικό γραφείο Mikoyan-Gurevich διερεύνησε ταυτόχρονα δύο διαφορετικές τεχνικές οδούς: τη λύση της πτέρυγας μεταβλητής γεωμετρίας στο πρόγραμμα 23-11 και τη διαμόρφωση ενός σκάφους με συνδυασμό κινητήρα πορείας και κατακόρυφων κινητήρων ανύψωσης.

Προκειμένου να αξιολογηθεί η συμπεριφορά αυτής της διάταξης εν πτήσει, μετασκευάστηκε αρχικά ένα σειριακό μαχητικό MiG-21S. Πίσω από τον θάλαμο διακυβέρνησης ενσωματώθηκε ένα πρόσθετο τμήμα ατράκτου μήκους 90 εκατοστών, όπου τοποθετήθηκαν κατακόρυφα δύο βοηθητικοί κινητήρες ανύψωσης. Αυτό το ιπτάμενο εργαστήριο δοκιμών έλαβε τον εργοστασιακό χαρακτηρισμό «izdeliye 23-31» (γνωστό επίσης ως Ye-7PD) και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 16 Ιουνίου 1966.

Παράλληλα με τις δοκιμές του τροποποιημένου σκάφους, τον Μάρτιο του 1966 ξεκίνησε η κατασκευή του αυτόνομου πρωτοτύπου μαχητικού 23-01 (με τακτικό αριθμό 23), η οποία ολοκληρώθηκε εντός οκτώ μηνών. Σε αντίθεση με το πειραματικό MiG-21, επρόκειτο για εντελώς νέο σκάφος με ανασχεδιασμένη άτρακτο και πλευρικές εισαγωγές αέρα ημικυκλικής διατομής, διάταξη που απελευθέρωνε τον χώρο του ρύγχους για την ενσωμάτωση ισχυρού ραντάρ αναχαίτισης. Αεροδυναμικά, ωστόσο, οι πτέρυγες και οι ουραίες επιφάνειες ακολούθησαν τη φιλοσοφία του MiG-21: διατηρήθηκε η μεσοπτέρυγη δελτοειδής πτέρυγα με γωνία βέλους 57°, αλλά η επιφάνειά της αυξήθηκε κατά 73,6%, φθάνοντας τα 40 τ.μ.

Το συγκρότημα ισχύος βασιζόταν σε μια μεικτή διάταξη προώθησης. Ο κύριος κινητήρας πορείας ήταν ένας στροβιλοαντιδραστήρας με μετάκαυση R-27F-300 του γραφείου OKB-300 (υπό την ηγεσία του Σ. Κ. Τουμάνσκι), αποδίδοντας 5.200 kgf ξηρής ώσης και 7.800 kgf με μετάκαυση. Την ομάδα κατακόρυφης ανύψωσης συγκροτούσαν δύο στροβιλοκινητήρες Kolesov RD-36-35, ώσης 2.350 kgf έκαστος, εγκατεστημένοι κατακόρυφα στο κέντρο της ατράκτου πίσω από το πιλοτήριο, πλησίον του κέντρου βάρους. Η τροφοδοσία τους με αέρα γινόταν μέσω θυρίδας με κινούμενες περσίδες στη ράχη της ατράκτου, ενώ τα καυσαέρια εκτονώνονταν στο κάτω μέρος μέσω εγκάρσιων πτερυγίων, τα οποία έστρεφαν τη ροή προς τα πίσω κατά την επιτάχυνση στον διάδρομο. Οι βοηθητικοί κινητήρες λειτουργούσαν αυστηρά κατά τις φάσεις της απογείωσης και της προσγείωσης. Επιπλέον, για τη μείωση της διαδρομής απογείωσης, αέρας υψηλής πίεσης από την τελευταία βαθμίδα του συμπιεστή του κινητήρα πορείας διοχετευόταν στα πτερύγια καμπυλότητας για τον έλεγχο του οριακού στρώματος. Ο συνδυασμός των κινητήρων ανύψωσης και του συστήματος φύσησης περιόρισε τη διαδρομή τροχοδρόμησης στα 180–200 μέτρα.

Ο δοκιμαστής πιλότος Πιότρ Οσταπένκο εκτέλεσε την παρθενική πτήση του 23-01 στις 3 Απριλίου 1967. Στις 9 Ιουλίου του ίδιου έτους το αεροσκάφος παρουσιάστηκε δημόσια στην αεροπορική επίδειξη του Ντομοντέντοβο, εκτελώντας επίδειξη απογείωσης και προσγείωσης σε μικρή απόσταση. Παρότι η σχεδίαση προέβλεπε σταθερό πυροβόλο και κατευθυνόμενους πυραύλους, το πρωτότυπο δεν έφερε οπλισμό, καθώς στο ρύγχος είχε τοποθετηθεί εξοπλισμός καταγραφής πτητικών παραμέτρων και τηλεμετρίας αντί του συγκροτήματος σκόπευσης.

Οι πτητικές δοκιμές ολοκληρώθηκαν το φθινόπωρο του 1967, αναδεικνύοντας τα εγγενή επιχειρησιακά μειονεκτήματα αυτής της διάταξης: οι βοηθητικοί κινητήρες καταλάμβαναν κρίσιμο ωφέλιμο όγκο στην άτρακτο, περιόριζαν δραστικά την ποσότητα εσωτερικού καυσίμου και το ωφέλιμο φορτίο οπλισμού, ενώ κατά το μεγαλύτερο μέρος του προφίλ πτήσης αποτελούσαν νεκρό βάρος. Ως εκ τούτου, οι περαιτέρω εργασίες διακόπηκαν οριστικά υπέρ του μαχητικού μεταβλητής γεωμετρίας Mikoyan-Gurevich MiG-23-11.

Τεχνικά χαρακτηριστικά του Mikoyan-Gurevich MiG-23PD

• Μήκος – 16,80 μ.
• Εκπέτασμα – 7,72 μ.
• Επιφάνεια πτερύγων – 40 τ.μ.
• Μέγιστο βάρος απογείωσης – 18.500 κιλά
• Προωθητικό σύστημα – 1 × στροβιλοαντιδραστήρας με μετάκαυση Tumansky R-27F-300 (ώσης 7.800 kgf με μετάκαυση), 2 × βοηθητικοί στροβιλοκινητήρες ανύψωσης Kolesov RD-36-35 (ώσης 2.350 kgf έκαστος)
• Μέγιστη ταχύτητα – 1.600 χλμ./ώρα
• Επιχειρησιακή οροφή – 20.300 μ.
• Πλήρωμα – 1
• Οπλισμός (προβλεπόμενος) – 1 × πυροβόλο GSh-23 των 23 mm, 2 × κατευθυνόμενοι πύραυλοι αέρος-αέρος μέσου βεληνεκούς K-23 (1 × K-23R ημιενεργού καθοδήγησης ραντάρ και 1 × K-23T υπέρυθρης καθοδήγησης)