Arcus E2094 Wehrmacht: Achse Harekâtı

Wehrmacht: Achse Harekâtı

1943 yazında Benito Mussolini'nin devrilmesinin ardından Berlin yönetimi, yeni İtalyan hükümetinin niyetlerine dair herhangi bir yanılgı içinde değildi: İttifaka sadakat teminatları, sırf zaman kazanmaya matuf bir oyalama taktiği olarak görülüyordu. Alman Başkomutanlığı, müttefikinin saf değiştirmesi ihtimaline karşı acil eylem planlarını çoktan hazırlamıştı. Roma'nın teslimiyeti resmen duyurulduğu an Wehrmacht, yıldırım hızıyla Achse Harekâtı'na girişti. Başlangıçta bu stratejik plana, MS 410 yılında Roma'yı yağmalayan Vizigot kralına açık bir göndermeyle “Alarich” gibi manidar bir kod adı verilmişti. Ancak operasyonel gizlilik kaygısıyla, maksadı fazlasıyla ifşa eden bu isim daha tarafsız bir terim olan “Achse” (Mihver) ile değiştirildi. Böylece Berlin, eski müttefikinin kitlesel çapta silahsızlandırılmasını, kendi bloğunun istikrarını sağlama kisvesi altında siyasi bir riyakârlıkla meşrulaştırabiliyordu.

İtalyan ordusu tamamen felç olmuş durumdaydı. Kral ve Başkomutanlığın başkenti terk etmesi, ardında devasa bir emir-komuta boşluğu bırakmıştı. Sahadaki birlikler ya birbiriyle çelişen emirler alıyor ya da tamamen talimatsız kalıyordu. Yalnızca yerel komutanların inisiyatif aldığı bölgelerde, bilhassa Roma'nın yaklaşma yollarında şiddetli ancak münferit çatışmalar patlak vermiş; garnizonların ezici çoğunluğu ise tek kurşun atmadan silah bırakmıştı. Alman birlikleri birkaç gün içinde bir milyonu aşkın İtalyan askerini silahsızlandırıp esir alarak, İtalya'nın kuzeyi ve merkezindeki hâkimiyetlerini hızla pekiştirdi.

Silahlı direnişin halen muhtemel görüldüğü yerlerde Almanlar, kanlı meskûn mahal çatışmalarından kaçınmak amacıyla ezici güç gösterilerine başvurdular. Ağır zırhlı kollar, gövde gösterisi maksadıyla büyük şehirlerin ana arterlerinden yürütüldü. 1. SS Panzer Tümeni “Leibstandarte” Milano'daki Duomo Katedrali'nin önünden geçerken, 3. Panzergrenadier Tümeni'ne bağlı muharebe grupları Roma'daki Kolezyum'un etrafında mevzilenmişti. Alman propaganda bölüklerinin kameraları tarafından kapsamlı bir şekilde kayıt altına alınan bu bariz zırhlı güç gösterileri, daha ilk kurşun atılmadan İtalyanların direniş iradesini kırmayı hedefliyordu.

Savaşın bu evresinde, 18 Şubat 1943 tarihli ve 181 sayılı Kara Kuvvetleri Başkomutanlığı (OKH) bülteni uyarınca, tüm Alman zırhlı araçları fabrikalardan standart Dunkelgelb (Koyu Sarı) temel boyasıyla çıkmaktaydı. İlave kamuflaj renkleri olan Olivgrün (Zeytin Yeşili) ve Rotbraun (Kızıl Kahverengi) ise cephedeki birliklere yoğun pigment macunları hâlinde tedarik ediliyordu. Saha şartlarında tank mürettebatı ve bakım bölükleri bu macunları ellerinin altındaki benzin, su ve hatta atık motor yağı gibi bulabildikleri her türlü sıvı ile inceltiyordu. Boyama işlemi ağırlıklı olarak kompresörler ve püskürtme tabancalarıyla uygulanıyor, basınçlı ekipmanların bulunmadığı durumlarda ise boya sadece sıradan fırçalarla sürülüyordu. Bu zaruretlerin bir sonucu olarak, 1943 yaz ve sonbahar aylarında Alman zırhlılarındaki kamuflaj desenleri, tabancayla özenle atılmış yumuşak kenarlı şerit ve lekelerden, kalın ve kaba fırça darbelerine kadar uzanan muazzam bir çeşitlilik sergiliyordu.