Arcus E2094 Wehrmacht: Operasyon Achse

Wehrmacht: Operasyon Achse

Nang mapatalsik si Benito Mussolini noong tag-init ng 1943, walang naging ilusyon ang Berlin patungkol sa bagong pamahalaan ng Italya: ang kanilang mga pangako ng patuloy na katapatan ay agad na itinuring bilang isang payak na taktika ng pag-aantala. Gayunpaman, matagal nang nakapaghanda ang Mataas na Pamunuan ng Alemanya ng mga detalyadong plano para sa pagtataksil ng kanilang kaalyado. Nang pormal na ipahayag ang pagsuko ng Roma, mabilis at walang-atubiling ipinatupad ng Wehrmacht ang Operasyon Achse. Noong una, ang estratehikong hakbang ay may mapanghamong kodigong pangalan na Alarich—isang malinaw na pagtukoy sa haring Visigoth na nandambong sa Roma noong 410 AD. Para sa seguridad ng operasyon, ang kapansin-pansing pangalang ito ay pinalitan ng mas neutral na terminong Achse (Aksis), na siyang ginamit ng Berlin upang mapang-uyam na bigyang-katwiran ang malawakang pagdisarma sa kanilang dating kasosyo bilang isang kinakailangang hakbang upang mapanatili ang katatagan ng nasabing kapangalang alyansa.

Lubos na naparalisa ang sandatahang lakas ng Italya. Ang pagtakas ng hari at ng mataas na pamunuan mula sa kabisera ay nag-iwan ng isang malaking kawalan ng pamumuno. Ang mga yunit sa larangan ay nakatanggap ng mga magkasalungat na utos, o kadalasan ay wala talaga. Sumiklab lamang ang mababangis ngunit hiwa-hiwalay na labanan sa mga lugar kung saan kusang-loob na kumilos ang mga lokal na kumander—partikular na sa mga daan patungo sa Roma—ngunit ang karamihan sa mga garison ay sumuko nang walang laban. Sa loob lamang ng ilang araw, dinisarmahan at binihag ng mga pwersang Aleman ang mahigit isang milyong sundalong Italyano, at mabilis na kinontrol ang hilaga at gitnang bahagi ng bansa.

Sa mga lugar kung saan inaasahan pa rin ang armadong paglaban, umasa ang mga Aleman sa labis-labis na pagpapakita ng lakas militar upang maiwasan ang madugong pakikidigma sa mga kalunsuran. Sadyang pinarada ang mabibigat na kolum ng mga nakabaluting sasakyan sa mga pangunahing lansangan ng mga malalaking lungsod: dumaan ang Unang SS Panzer Division "Leibstandarte" sa tapat ng katedral ng Duomo sa Milan, habang ang mga yunit pandigma ng Ikatlong Panzergrenadier Division ay kumuha ng posisyon sa paligid ng Colosseum sa Roma. Ang mga lantarang pagpapakitang ito ng lakas, na malawakang naidokumento ng mga yunit ng propaganda ng Alemanya, ay naglalayong durugin ang anumang kagustuhan ng mga Italyano na lumaban bago pa man may magpaputok ng baril.

Sa yugtong ito ng digmaan, batay sa kautusan ng OKH H.M. 1943 Blg. 181 na inilabas noong ika-18 ng Pebrero 1943, ang lahat ng nakabaluting sasakyan ng Alemanya ay inilalabas mula sa mga pabrika na may pamantayang pangunahing pintura na Dunkelgelb. Ang mga karagdagang kulay ng pagbabalatkayo—Olivgrün at Rotbraun—ay ipinapadala sa mga tropa sa unahang linya bilang malalapot at siksik na pastang pigmento. Sa mismong larangan, binabanto ng mga tripulante ng tangke at ng mga pangkat ng tagapagkumpuni ang mga pastang ito gamit ang anumang pantunaw na madaling makuha: gasolina, tubig, o kahit na gamit nang langis ng makina. Ang pintura ay inilalapat pangunahin sa pamamagitan ng mga kompresor at pambomba ng pintura; kung walang ganitong kagamitan, ipinapahid na lamang ito gamit ang mga karaniwang brotsa. Dahil dito, ang mga disenyo ng pagbabalatkayo sa mga nakabaluting sasakyan ng Alemanya noong tag-init at taglagas ng 1943 ay nagpakita ng napakalaking pagkakaiba-iba: mula sa maayos na pagkakabomba, mga guhit na may malalambot na gilid at mga batik, hanggang sa magagaspang at mabibigat na hagod ng brotsa.