Arcus E2003 Λουφτβάφε: Ta 152 της JG 301

Σημείωση: Αυτό το σετ είναι κατάλληλο για το βάψιμο των καταδιωκτικών Fw 190 και Ta 152 με την κιτρινο-κόκκινη ζώνη ατράκτου της JG 301 στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Προλαμβάνοντας την έντονη συζήτηση γύρω από το χρώμα 83, κατανοούμε ότι, σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, το RLM 83 θα μπορούσε να ήταν μπλε για την παραλλαγή ναυτικών αεροσκαφών, ενώ οι σκούρες πράσινες αποχρώσεις της ύστερης περιόδου στα μαχητικά θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να ήταν παραλλαγές του RLM 81.

Λουφτβάφε: Ta 152 της JG 301

Στις αρχές του 1945, ο αεροπορικός πόλεμος είχε πλέον μεταφερθεί οριστικά στον ουρανό της Γερμανίας. Η πτέρυγα μάχης Jagdgeschwader 301, η οποία είχε συγκροτηθεί αρχικά για νυκτερινές επιχειρήσεις εναντίον της Διοίκησης Βομβαρδιστικών της RAF, δρούσε πλέον αποκλειστικά υπό το φως της ημέρας. Για τους χειριστές της μονάδας ο αγώνας εξελισσόταν σε δύο μέτωπα: καλούνταν να αναχαιτίσουν τους μαζικούς σχηματισμούς βαρέων βομβαρδιστικών της 8ης και της 15ης Αεροπορικής Στρατιάς των ΗΠΑ από τα δυτικά και τα νότια, ενώ παράλληλα έπρεπε να αποκρούουν τα πλήγματα της σοβιετικής τακτικής αεροπορίας στα ανατολικά.

Προς τα τέλη του 1944, ο κορμός της JG 301 βασιζόταν στα Focke-Wulf Fw 190 των εκδόσεων A-8 και A-9 διαφόρων σειρών κατασκευής. Χάρη στη βαριά θωράκιση και το πυκνό πυρ των πυροβόλων τους, τα σκάφη αυτά ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικά στη διάσπαση των κλειστών αμυντικών σχηματισμών των B-17 και B-24. Το αυξημένο βάρος των Fw 190A εξελισσόταν ωστόσο σε κρίσιμο μειονέκτημα απέναντι στα εχθρικά καταδιωκτικά συνοδείας. Τα ελαφρύτερα αμερικανικά P-51 Mustang υπερείχαν σαφώς σε ταχύτητα και οριζόντιο ελιγμό, ενώ πάνω από τα 8.000 μέτρα κυριαρχούσε απόλυτα το υπερτροφοδοτούμενο P-47 Thunderbolt. Η κατάσταση αυτή εξισορροπήθηκε ως έναν βαθμό στις αρχές του 1945 με την εμφάνιση των Fw 190D, εφοδιασμένων με τον εν σειρά κινητήρα Jumo 213. Παρότι η έκδοση «Dora» υπολειπόταν σε ευελιξία χαμηλού ύψους έναντι των αρχικών εκδόσεων, προσέφερε πολύ υψηλότερη τελική ταχύτητα και ανώτερη διατήρηση ενέργειας στον κατακόρυφο ελιγμό.

Στα τέλη Ιανουαρίου του 1945, το επιτελικό σμήνος Stab/JG 301 παρέλαβε ως πρώτη μονάδα μετώπου τα αναχαιτιστικά μεγάλου ύψους Ta 152H του Κουρτ Τανκ, έχοντας ως βασική αποστολή την προστασία των φίλιων αεροδρομίων. Μολονότι το αεροσκάφος, με εκπέτασμα πτερύγων 14 μέτρων, είχε σχεδιαστεί για μάχη στη στρατόσφαιρα, οι χειριστές του αξιοποίησαν πλήρως τα πτητικά του πλεονεκτήματα τόσο σε χαμηλά όσο και σε μεσαία ύψη. Η πρώτη πολεμική έξοδος του Ta 152 πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1945. Στις 21 Φεβρουαρίου, ο Όμπερφελντβεμπελ Γιόζεφ Κάιλ πέτυχε την παρθενική κατάρριψη με τον τύπο καταστρέφοντας ένα B-17 πάνω από το Βερολίνο, ενώ την 1η Μαρτίου κατέρριψε στον ίδιο τομέα ένα P-51. Με πέντε επιβεβαιωμένες νίκες στο ενεργητικό του με το Ta 152, ο Κάιλ κατέστη ο μοναδικός άσος με το συγκεκριμένο αεροσκάφος. Τρεις ακόμη καταρρίψεις πιστώθηκαν στον Όμπερφελντβεμπελ Βίλι Ρέσκε, ο οποίος σφράγισε το ιστορικό καταγραφών του τύπου όταν, στις 30 Απριλίου 1945, κατά τις τελικές μάχες του Βερολίνου, κατέρριψε δύο σοβιετικά Yak-9.

Λόγω των διαφορετικών περιόδων παραγωγής, τα αεροσκάφη της JG 301 έφεραν ποικιλία παραλλαγών. Στα Fw 190A και στα λιγοστά Bf 109G οι άνω επιφάνειες διατηρούσαν συνήθως την παλαιότερη γκρίζα απόχρωση των χρωμάτων RLM 74 Dunkelgrau και RLM 75 Mittelgrau. Τα καινούργια Ta 152H παραδίδονταν απευθείας με το πράσινο μοτίβο των RLM 81 και RLM 82, σύμφωνα με την οδηγία GL/C-E 10 Nr. 10585/43 (IVE) Az. 82b της 21ης Αυγούστου 1944. Στα περισσότερα Fw 190D-9 και στα όψιμα Bf 109G κυριαρχούσε ένα μεταβατικό μοτίβο που συνδύαζε το παλαιό RLM 75 με έναν από τους νέους πράσινους τόνους (RLM 81 ή RLM 82), ενώ η εφαρμογή της απόχρωσης RLM 83 παραμένει αντικείμενο ιστορικών συζητήσεων. Οι κάτω επιφάνειες καλύπτονταν συνήθως με το χρώμα RLM 76 Lichtblau ή με ύστερες παραλλαγές υποκατάστασης, ανάμεσα στις οποίες και ένας πρασινωπός μπλε τόνος, γνωστός στη βιβλιογραφία ως «RLM 84». Η διασπορά της παραγωγής σε υπεργολάβους είχε ως αποτέλεσμα συγκροτήματα όπως καλύμματα κινητήρα, πτερύγια καμπυλότητας, πτέρυγες και ουραία συγκροτήματα να διαφέρουν αισθητά σε χρωματικό τόνο ή να παραμένουν εντελώς άβαφα. Μοναδικό κοινό στοιχείο αναγνώρισης της μονάδας αποτελούσε η κίτρινη και κόκκινη λωρίδα ατράκτου της Άμυνας του Ράιχ.